Terugblik op de Olympische spelen van onze reporters ter plaatse Daisy en Leo

Na een hectische olympische week zijn we na een binnenlandse vlucht van tweeenhalf uur aangekomen in Guilin waar we even een paar daagjes bij kunnen komen. Na alle indrukken die we de afgelopen dagen hebben opgedaan, nu een terugblik.


Niet over de sporten zelf, want de uitslagen zal iedereen gezien hebben. Nee, we gaan kijken naar alles om de Olympische Spelen heen, wat je niet meekrijgt als je tv kijkt. Zo was Beijing volledig in de ban van de Spelen. Overal waar je keek, zag je Olympische vlaggen, mascottes en vooral vrijwilligers. Ergens zagen we het cijfer van 1 miljoen vrijwilligers, maar dat zal overdreven zijn geweest. Het waren er in ieder geval veel, volgens officiele cijfers honderdduizend. En dat kan wel eens kloppen. Op alle metrostations, kruisingen, oversteekplaatsen, stadions en de meest onlogische plekken waren ze daar. Herkenbaar aan de angstige blik in hun ogen als een westerling op ze afliep. Want je kunt wel veel vrijwilligers hebben; als ze nauwelijks iets weten, heb je er nog niks aan. Ze waren wel heel enthousiast, maar spraken nauwelijks Engels en op bijna geen enkele vraag wisten ze een antwoord. Ze deden het echter wel heel goed als menselijk dranghek. Beijing beschikt over enorme metrostations en Chinese logica leert ons dat het handig is om die gedeeltelijk af te sluiten als het echt druk wordt. En als je geen dranghekken hebt, zet je daar dus gewoon honderd vrijwilligers neer. Of duizend, er zijn er toch meer dan genoeg.


Wat verder opviel, waren de enorme afstanden, of eigenlijk meer de tijd die het in beslag neemt om die afstanden af te leggen. Thuis hadden we gedacht dat we over 25 km nooit meer dan een uur zouden doen, maar door de draconische veiligheidsmaatregelen, druk verkeer en onlogische logistiek, duurde dat meer dan tweeenhalf uur! En dan schijnt het verkeer nog mee te vallen doordat slechts de helft van het verkeer is toegelaten; even kentekens op even dagen en oneven kentekens op oneven dagen (wat dan wel weer logisch is…). Deze maatregel werd dan weer wel teniet gedaan door het feit dat op de meeste wegen een strook gereserveerd werd voor VIP’s en atleten.

Ook de informatievoorziening was niet optimaal. Het mountainbiken voor de vrouwen werd uitgesteld vanwege de regen, maar niemand die weet naar welk tijdstip. Toen de wedstrijd eenmaal gereden was, zagen we dat dit op een tijdstip geschiedde waarop wij sowieso niet konden supporteren, omdat dit samenviel met taekwondo. Nu scheen het mogelijk te zijn om de niet gebruikte kaartjes terugbetaald te krijgen, maar het bleek onmogelijk om erachter te komen hoe dit in zijn werk ging. 
Maar niet alleen de Chinezen hebben moeite met informatie, ook de Nederlanders ter plaatste waren geen grote hulp. De Nederlandse Spoorwegen hadden een speciale stand ingericht voor informatie over openbaar vervoer tijden de Olympische Spelen. Een nobel streven, maar de NS krijgt de informatie in Nederland al nauwelijks op een rijtje, laat staan in Beijing. Op onze vraag hoe we het snelst bij de triathlon konden geraken, wist een vriendelijke medewerkster ons doodleuk te melden dat dit toch gewoon in het National Stadium plaatsvond, terwijl haar te hulp gesnelde collega zelfs wist te melden dat dit bij de wildwaterkanobaan was! Gelukkig wist onze taxichauffeur wel dat dit een km of 30 ten Noorden van Beijing was.


Ten slotte is het weer nog wel het melden waard. Vooraf waren er wel berichten over hitte en smog, maar eenmaal ter plaatse blijkt het veel erger dan je je kunt voorstellen. Wat een verzengende hitte! Een enkele stap zonder airco en het klamme zweet breekt uit. Snel van het ene stadion naar het andere; tien minuten rennen en je bent kapot. Hoe kan iemand in dit weer het olympisch record marathon verbreken? (waar we overigens weinig van hebben kunnen zien; vanwege de idiote veiligheidsmaatregelen konden we niet dichter dan honderd meter bij de lopers geraken) Groot respect dus voor de sporters die in deze onmenselijke omstandigheden zulke prestaties konden neerzetten. 

Al met al een waanzinnige, onvergetelijke ervaring. Benieuwd naar Londen!!!

Groetjes, Daisy en Leo

1 comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *